Τρίτη, 22 Νοεμβρίου 2011

Καλύτερα φτωχός και αξιοπρεπής.



Αγαπητοί φίλοι του mycomics.gr και φίλοι των κόμικς
Θα προσπαθήσω να συνδέσω στη παρακάτω οικονομική μου έκθεση-άποψη την τρέχουσα οικονομική κατάσταση και τα ελληνικών εκδόσεων κόμικς που τόσο αγαπάτε.
Ζούμε ενδιαφέροντες καιρούς και σχεδόν όλοι μας δοκιμαζόμαστε αγρίως.
Αντλήστε λοιπόν σθένος από τους αγαπημένους μας ήρωες των κόμικς (που δεν το έβαζαν κάτω ακόμα και όταν οι συνθήκες ήταν δραματικά εναντίον τους) και να προσπαθήσουμε να αντιτάξουμε πνεύμα αισιοδοξίας.
Η διαχείριση πανικού είναι μια τέχνη που είχαν αναπτύξει οι Σπαρτιάτες πολεμιστές και πρόγονοι μας. Όταν όλα τριγύρω μας μοιάζουν να είναι απέλπιδα, εμείς όπως και αυτοί (και οι ήρωες των κόμικς μας) πρέπει να διαχειριζόμαστε τη κατάσταση με ψυχραιμία, λογική και σχέδιο δράσης αναστροφής του υφιστάμενου κλίματος προς το θετικότερο.
Όλα αυτά φυσικά είναι λόγια, γενικότητες και θεωρίες και η εφαρμογή τους στη πράξη είναι το δύσκολο.
Σειρά έχει τώρα η οικονομική μου έκθεση:
Πρόσφατα αναφέρθηκε ότι ο πληθυσμός της Γης ξεπέρασε τα 7 δισεκατομμύρια ψυχές. Εσείς (η μεγαλύτερη μερίδα αναγνωστών του mycomics.gr blog που είσαστε από 35 χρονών μέχρι τουλάχιστον 55) όταν ήσασταν παιδιά (εκεί πάνω και κάτω από τη δεκαετία του 70) ο πληθυσμός της Γης ήταν περίπου στο μισό (ή λίγο πιο πάνω).
Και όχι μόνο αυτό.
Από τα περίπου 3,5 – 4 δισεκατομμύρια των ανθρώπων του τότε, παραπάνω από τούς μισούς ήταν τελείως φτωχοί και στερημένοι και δεν διεκδικούσαν φυσικούς πόρους και πλούτο γιατί ζούσαν κάτω από υποανάπτυκτες συνθήκες διαβίωσης, κάτω από τυραννικά καθεστώτα κλπ.
Αυτό σημαίνει ότι τότε (σε σχέση με σήμερα), σχεδόν μόνο το 1/7 (δηλαδή περίπου 1 δισεκατομμύριο) του σημερινού πληθυσμού της Γής (αυτό το μέρος που αποκαλούμε Δυτικός Πολιτισμός) απολάμβανε και διαχειριζόταν τη μερίδα του λέοντος του συνολικού πλούτου του πλανήτη μας (φυσικούς πόρους, ενεργειακούς πόρους κλπ).
Ορίστε ένα εντελώς άκομψο και χοντροειδές παράδειγμα: προσπαθήστε σήμερα, εσείς παιδιά της δεκαετίας του 70, να υπολογίζετε και να φαντασθείτε το ποσοστό των κατοίκων του πλανήτη τότε (εκείνες τις εποχές) που είχαν πρόσβαση σε αξιοπρεπή διαβίωση (σπίτι με τουαλέτα) και αξιοπρεπή σίτιση (όχι απλά ένα πιάτο ρύζι λαπά την ημέρα). Επειδή εμείς μεγαλώσαμε αξιοπρεπώς με τη κοιλιά μας χορτάτη, με θαλπωρή, παιδεία, σινεμά, τηλεόραση και κόμικς δεν σημαίνει ότι η συντριπτική πλειοψηφία των κατοίκων του πλανήτη τότε απολάμβανε το ίδιο με εμάς επίπεδο διαβίωσης.
Σήμερα όμως τα πράγματα είναι διαφορετικά.
Όλοι (και τα 7 δισεκατομμύρια) κυνηγούν, απαιτούν, θέλουν, ονειρεύονται μια όσο το δυνατό καλύτερη ζωή. Ζωή που να περιλαμβάνει συχνότατα κρέας στο μενού τους, δικό τους σπίτι με όλα τα κομφόρ, αυτοκίνητο για να μετακινούνται, ποιοτική ένδυση, αξία στη καθημερινή τους διαβίωση (δηλαδή ύπαρξη ελεύθερου χρόνου για διασκέδαση, μόρφωση και χόμπυ) και μακροζωία.
Σε τεράστιες περιοχές του πλανήτη που μέχρι χθες (εννοώ πέριξ της δεκαετίας του 70) κοιμόντουσαν νηστικοί, στιβαχμένοι σε καλύβες και κοινόβια, χωρίς να ξέρουν τι γίνεται στον υπόλοιπο κόσμο, σήμερα χάρη στις καινούργιες τεχνολογίες (ίντερνετ, δορυφορική τηλεόραση, κινητή τηλεφωνία) όλοι έχουν γνωρίσει τον δυτικό τρόπο ζωής και προσπαθούν τα τον φτάσουν και να τον ζήσουν με οποιονδήποτε τρόπο.
Ξαφνικά η χθεσινή Δύση είναι αντιμέτωπη με τους απίστευτους αριθμούς κινέζων, ινδών, πακιστανών, αφρικανών που δεν είναι πλέον ούτε πεινασμένοι, ούτε αγράμματοι, ούτε καταπιεσμένοι (σε σχέση με παλαιότερα) και έχουν αναπτύξει (και κάθε μέρα αναπτύσσουν όλο και περισσότερες) αρκετές δεξιότητες για να απειλούν τους αριθμητικά λιγότερους Δυτικούς.
Οι Δυτικοί από την άλλη πλευρά μετά από τόσες δεκαετίες κυριαρχίας στις πηγές πλούτου του πλανήτη είχαν εφησυχαστή (πιάστηκαν στον ύπνο).
Κάπως έτσι χοντρικά μπορεί κανείς να καταλάβει γιατί γίνεται ότι γίνεται στην Ελλάδα. Μέρος και μέλος της Ευρώπης μπορεί να είμαστε αλλά τα ζώα μας αργά φίλοι και φίλες.
Οι μεγάλες και αναπτυγμένες χώρες της Ευρώπης παρ’όλη την προηγμένη οργάνωση και δομή τους, δύσκολα αντιμετωπίζουν τον ανταγωνισμό των δισεκατομμυρίων ασιατών και αφρικανών που έχουν κατακλύσει όλο τον πλανήτη και δουλεύουν κυριολεκτικά για ένα κομμάτι ψωμί, κυνηγώντας με όλα τα μέσα το όνειρο για μια καλύτερη ζωή. Δύσκολα η μικρή σε πληθυσμό καλομαθημένη Δύση μπορεί να αντιμετωπίσει τις πολλαπλά πληθυσμιακά ανερχόμενες τάξεις των κινέζων και ινδών (και πρόσφατα αφρικανών) επιστημόνων, επιχειρηματιών, εφευρετών, καινοτόμων, τυχοδιοκτών, κλπ
Η Ελλάδα όλα αυτά τα χρόνια ζούσε σε άλλον πλανήτη. Τον πλανήτη Ευτυχία. Εκεί που όλα είναι ρόδινα αιωνίως και τίποτα δεν πρόκειται να διαταράξει τη παντοτινή νιρβάνα. Εκεί που μόνο με ένα τηλέφωνο ο Κρατικός Διαχειριστής δημόσιου χρέους δημιουργούσε χρήμα (και κατ’επέκταση Πλούτο) από το πουθενά με έκδοση ομολόγων. Πάρτε κόσμε ομόλογα ελληνικού δημοσίου (χαρτιά) και φέρτε χρήμα (άλλα τυπωμένα χαρτιά, τυπωμένα απο τυπογραφική μηχανή κάποιας υποτιθέμενης τράπεζας) για να αγοράσουμε τσάντες Λουί Βιτόν μέιντ ιν τσάινα και θα σας τα αποπληρώσουμε (εμένα μου λές !!) στού Αγίου Ποτέ τη γιορτή.
Ω πλανήτη Ευτυχία με τη Ελλάδα σου..!!!
..και έρχονται τώρα οι εκτυπωτές χαρτιών και τα ζητάνε πίσω (τα χαρτιά που μας δάνεισαν)..
..πάνε τα λεφτά (χαρτιά).. γίνανε τσάντες (όπως είπαμε), μερσεντέ, καγιέν, άι-φών, αί-πάντ, κλπ και επίσης μεγάλο μέρος από αυτά πήγανε στις τσέπες Αλβανών (δούλων-εργατών) που έφτιαξαν τα πολυτελή καινούργια εξοχικά και όχι μόνο σπίτια των Ελλήνων (των καλά και ντέ αφεντικών) και που φυσικά φυγαδεύτηκαν (τα λεφτά) εκτός Ελλάδος.
Και τώρα; Τις πταιει; Που δεν υπάρχει σίελος?
Μια ματιά στο χάρτη μας διαβεβαιώνει ότι ζούμε στο πιο ευνοημένο τόπο όλου του πλανήτη. Τεράστιο μήκος ακτογραμμών σε σχέση με το μέγεθός μας, μέσα σε μια κλειστή θάλασσα, με ιδανικό κλίμα (και ποικιλία μικροκλιμάτων), με πάμπολλα νησιά, με ποικιλία και μοναδικό πλούτο φυσικών πόρων..
Μας παρέχουν νερό τα βουνά μας και διαθέτουμε και αρκετές καλλιεργήσιμες εκτάσεις και παρόλα αυτά εισάγουμε τρόφιμα.
Κόσμος παραπονιέται ότι είναι άνεργος και οι λίγες καλλιέργειες γίνονται από χέρια αλλοδαπών γιατί οι εντόπιοι δεν μπορούν.
Νησιά πανέμορφα έχουμε και αντί να είναι το καθένα πόλος έλξης για ποιοτική διαβίωση, είναι ερημωμένα γιατί υποφέρουν από έλλειψη νερού, υποδομών, επικοινωνίας με τη ηπειρωτική Ελλάδα.
Αντί τα νησιά μας να είναι μοναδικής οργάνωσης και υποδομής και να αποτελούν παγκόσμιο παράδειγμα ποιότητας ζωής και ελληνικής κουλτούρας είναι απλά ένας καλοκαιρινός προορισμός για μεθύσι και μπάνιο, χαμηλής ποιότητας τουρισμό και κοσμικής επίδειξης.
Όλοι οι νέοι δηλώνουν περήφανοι για την Αρχαία Ελλάδα και το ένδοξο παρελθόν μας αλλά επιμένουν να γράφουν με Greeklish.
Φταίνε αυτοί? Όχι δεν φταίνε.. το εκπαιδευτικό σύστημα φταίει που παράγει ανεπαρκής αυριανούς έλληνες πολίτες.
Αντί να είμαστε παγκόσμιο κέντρο παιδείας και εκπαίδευσης είμαστε ο περίγελος.
Αντί να κάνουν ουρές στα προξενεία και στις πρεσβείες για να συμπεριληφθούν σε λίστα αναμονής πότε να έρθουν στην Ελλάδα (λόγω αυξημένης ζήτησης) τους παρακαλάμε κιόλας να μην πάνε για βλαχοτουρισμό στην Τουρκία.. αν είναι δυνατόν..!!
Να συνεχίσω να γράφω τα στραβά και ανάποδα; Τα γράφουν κάθε μέρα άλλοι και τα έχετε διαβάσει χιλιάδες φορές.. Το μόνο που μένει είναι δράση και όχι λόγια.
Παρακαλώ λοιπόν όποιον βγάζει τα προς το ζην με το να κάθετε σε μια καρέκλα και περιμένει να πάει 1:30 για να τη κοπανίσει για σπίτι περιμένοντας το παχυλό μισθό του Δημοσίου, να ξυπνήσει και να συνειδητοποιήσει ότι ήρθε το Τέλος Εποχής.
Από δώ και πέρα αν δεν δουλέψουμε έξυπνα και παραγωγικά θα ξυπνήσουμε σύντομα ξένοι στον ίδιο μας τον τόπο.
Να ένα μάθημα-παράδειγμα τι σημαίνει παραγωγικότητα.
Φαντασθείτε ότι εκεί που κάνουμε ένα περίπατο σε ένα βιομηχανικό πάρκο και κοιτάμε τα εργοστάσια και τα μέσα παραγωγής πέφτουμε σε ένα εργοτάξιο στο οποίο μια ομάδα ανθρώπων (οι εργάτες) χοροπηδούν ακατάπαυστα στον αέρα προσπαθώντας να χάψουν μύγες. Και επειδή είναι εξαιρετικά επίπονο αλλά και δύσκολο να μπορέσεις να χάψεις μύγες, έχουν και άλλους τόσους εργάτες να τους αναπληρώνουν όταν κουράζονται και να παρέχουν και υποστήριξη στον δύσκολο αυτόν αγώνα να προσπαθείς δηλαδή να χάφτεις μύγες.
Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι είναι εξαιρετικά επίπονο και κουραστικό να χοροπηδάς όλη μέρα και να προσπαθείς να χάψεις καμία μύγα.
Και λοιπόν; Επειδή κουράζεσαι σημαίνει ότι είσαι και χρήσιμος;
Το ερώτημα είναι: ποιο είναι το προϊόν της επίπονης και επίμονης αυτής προσπάθειας; τι προϊόν παράγεται τελικά από αυτή την προσπάθεια;
Παράγεται κάποιο προϊόν; Μπορεί να πουληθεί (έχει ζήτηση) αυτό το προϊόν;
Το αποτέλεσμα (προϊόν) και η ζήτηση (επιτυχής πώληση του προϊόντος) της κάθε παραγωγικής εργασίας και προσπάθειας είναι εκείνο που δικαιώνει τελικά το όλο εγχείρημα. Όταν το αποτέλεσμα (προϊόν) είναι για γέλια και για κλάματα, και παράλογα άχρηστο, που δεν θέλει να το αγοράσει κανείς, τότε δεν έχει σημασία πόσοι δουλέψανε, πόσο κουραστήκανε, πόσο κόστισε.. είναι τότε όλα μια αποτυχία.. όλα κρίνονται εκ του αποτελέσματος.. και η Ελλάδα δεν υπήρξε τις τελευταίες δεκαετίες καθόλου παραγωγική, ανταγωνιστική και επιτυχής.
Κανένας δεν αξίζει το μισθό που παίρνει από το δημόσιο.
Το κράτος υποχρεούται και δικαιούται να πληρώνει και να δαπανά μόνο όσα συνέλεξε από φόρους από την ελεύθερη αγορά.
Μόνο αυτό δεν γινόταν τις τελευταίες δεκαετίες.
Το κράτος έχει χρεοκοπήσει και οι μισθοί του δημοσίου πληρώνονται πλέον από τοκογλυφικά δάνεια (με εγγύηση την παραχώρηση εθνικής κυριαρχίας).
Οποιοδήποτε φυσικό και νομικό πρόσωπο που αυτή τη στιγμή μισθοδοτείται από το κράτος (από το δημόσιο), παίρνει λεφτά βγαλμένα από προδοσία και ταπεινωτική συνθηκολόγηση.
Οποιοδήποτε φυσικό και νομικό πρόσωπο που αυτή τη στιγμή μισθοδοτείται από το κράτος (από το δημόσιο), συμβάλει στο ξεπούλημα της χώρας.
Οποιοδήποτε φυσικό και νομικό πρόσωπο που αυτή τη στιγμή μισθοδοτείται από το κράτος (από το δημόσιο), συμπεριλαμβανομένων την Κεφαλή (τον πρώτο πολίτη) μέχρι και τον τελευταίο υπαλληλάκο που βγάζει φωτοτυπίες σε κάποιο δημοτικό κατάστημα, είναι αποδέκτες προϊόντος συναλλαγής εθνικής προδοσίας.
Ξέρω αυτό δεν ακούγεται και ούτε μπορεί κανείς να το παραδεχτεί σαν κάτι το ευχάριστο αλλά είναι αλήθεια που καίει.
Όλα τα μέσα παραγωγής πλούτου της χώρας έχουν εκχωρηθεί πλέον.
Τέλος εποχής. Κουμάντο τώρα κάνουν άλλοι.
Άλλωστε και ο Ξέρξης δεν ήθελε να κάνει τόσες βιαιοπραγίες τότε.. χρυσάφι έφερε και ήταν πρόθυμος να το μοιράσει στην Ελλάδα με σκοπό να κάνει business, την ένωση ανατολής και δύσης με συνεταιράκια τους έλληνες ήθελε, για να επεκταθεί στη Ευρώπη, όχι πολέμους και κακό..
Τελικά μήπως θα έπρεπε να δεχτούν τη πρόταση του οι ξεροκέφαλοι πρόγονοι μας και να ήμασταν όλοι διαφορετικά σήμερα;
Μήπως σήμερα (οι σημερινοί συνθηκολόγοι) τελικά κάνουν το σωστό;
Μήπως τότε εκείνοι έκαναν λάθος και τζάμπα σκοτωτονόντουσαν σε θερμοπύλες σαλαμίνες και πλαταιές ;
Εγώ δεν το νομίζω..

Διαβάστε σχετικά άρθρα.. (κάνετε κλίκ)


και επειδή η επανάληψη είναι η μήτηρ της μαθήσεως κάνετε κλίκ για Τα Μαθήματα Οικονομίας του Θείου Σκρούτζ

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου